Dla wielu historyków sam fakt istnienia absolutyzmu oświeconego jest kwestią sporną. Trudno, bowiem połączyć idee oświecenia z władzą absolutną. Okres ten powodował ukierunkowania się władcy w pewnym, określonym kierunku i osiągnięciu zamierzonego celu. Idee oświecenia były bardzo silne, stąd też taki a nie inny zwrot panujących. Kładziono duży nacisk na szkolnictwo, głównie rycerskie, stąd też budowy nowych szkół finansowane były przez monarchę. Wspomagano rozwój szkolnictwa parafialnego. W okresie tym panowała całkowita tolerancja religijna. Władca otaczał się uczonymi i filozofami, często korzystając z ich rad i wiedzy. Należy również nadmienić, że wspierana była działalność artystyczna i sami artyści. Zreformowano także prawo cywilne i karne. Władza zwracała się ku mieszczaństwu z uwagi na ich wszechstronne wykształcenie. Otrzymywali oni różne prawa i przywileje. Troszczono się tez o los chłopa, bo to na nim głównie spoczywał ciężar utrzymania i wyżywienia całego kraju. Te wszystkie szczytne cele i działania miały w efekcie dążyć do jednego celu: możliwości prowadzenia wojen.